Ellen & Ferianton | Indonesië

-November 2010-

Het is nu 2 jaar geleden dat ik besloot te emigreren naar Indonesië nadat ik tijdens mijn stage tot over mijn oren verliefd was geworden op Anton. Ik denk nog steeds dat het de juiste keuze is geweest voor mij om dat te doen op dat moment.  En wat is er veel veranderd en gebeurd in mijn leven sinds dat besluit. Vooral de aardbeving in Padang van 30 september 2009 heeft een grote impact gehad op mijn leven. Groter dan ik van te voren had gedacht. Die aardbeving heeft er namelijk voor gezorgd dat ik weer in Nederland woon, al is dat misschien tijdelijk.

Door de aardbeving is de school waar ik werkte half ingestort en zijn de meeste studenten weg gebleven. Veel studenten zijn met hun families verhuisd, weg uit Padang, anderen zijn bang en durven niet meer te komen en anderen kunnen het niet meer betalen omdat hun ouders hun banen zijn verloren. Een paar weken na de aardbeving kreeg ik te horen dat de school mijn visum en salaris niet meer kon betalen en moest ik dus op zoek naar een andere baan.

In eerste instantie bleven we in Padang wonen en leefden we van de inkomsten van het internet café. Het internet café liep erg goed en we konden het flink uitbreiden. Een prima inkomsten bron voor ons met z’n tweeën, zijn zusje en zijn neef. Echter, ik moest iedere maand het land uit om mijn visum te vernieuwen. Iedere maand precies uitrekenen wanneer ik weer in het vliegtuig moest stappen, alles regelen en zeker een dag kwijt zijn met reizen gingen me niet in de koude kleren zitten.

Daarnaast was het gewoon te duur om het vol te houden. Vandaar dat ik op zoek ging naar een andere baan. Ik had vrij snel iets gevonden in Pekanbaru, een grote stad op 8 uur rijden van Padang. Ik ging er op vooruit in salaris en alles leek goed geregeld te zijn. Dat is helaas toch mis gegaan, want ze konden geen visum voor me regelen. De regering heeft de regels aangepast en je mag nog alleen Engelse les geven als je ‘native’ bent en dus uit een Engelstalig land komt.

Na een maand Pekanbaru werd het dus duidelijk dat ik Engelse les geven wel kon vergeten in heel Indonesië. We zijn vrij snel weer terug gegaan naar Padang, maar ik had daar zelf veel moeite mee. Ik wilde graag mijn eigen plek en privacy en daarnaast had ik een behoorlijke fobie voor aardbevingen opgelopen. Iedere keer als er een vrachtwagen passeerde of als de grond trilde, raakte ik in paniek. Er moest dus een oplossing komen, want in Padang wilde en kon ik niet meer blijven.

Na lang nadenken en veel praten met Anton, heb ik besloten terug te komen naar Nederland. Ik woon sinds eind mei weer in het vertrouwde kikkerlandje en ik ga in september beginnen aan mijn master fase. Ik heb een leuke studentenkamer gevonden en ik heb een tijdelijke fulltime baan. Dus gelukkig heb ik vrij snel mijn draai weer kunnen vinden.

Ik heb de keuze om naar Nederland terug te komen gemaakt, omdat ik eerst wil nadenken over wat ik precies wil met mijn leven. Emigreren naar het buitenland is toch wel een enorme stap en ik besef steeds beter wat ik er allemaal voor op moet geven. Daarnaast zie ik zelf geen toekomst meer voor Anton en mij in Indonesië. De gezondheidszorg is erg beperkt en het is lastig om een goede baan te vinden.  Ook wil ik goed nadenken over mijn relatie met Anton. Is dit wat ik wil in mijn leven?

Ik neem op dit moment de tijd om over alles na te denken en volgend jaar als ik klaar ben met mijn master ga ik proberen een besluit te nemen. Aan de ene kant wil ik heel graag terug naar Anton. We zitten er over te denken om naar Maleisië te verhuizen en daar samen onze toekomst op te bouwen. Maleisië is een stuk moderner dan Indonesië en kan ons een betere toekomst bieden. Aan de andere kant wil ik graag in Nederland blijven. Hier is alles vertrouwd en heb ik mijn familie en vrienden om me heen en hier weet ik waar ik aan toe ben.Verhuizen naar Indonesië is het beste wat me ooit in mijn leven is overkomen. Ik heb er zo enorm veel van geleerd en ik ben enorm gegroeid als persoon. Ik sta door mijn ervaringen in dat land anders in het leven en heb meer vertrouwen in mezelf.

Op dit moment zien Anton en ik elkaar dus een hele tijd niet en we weten nog niet precies wat dat met onze relatie zal doen. We hebben natuurlijk wel veel contact via skype, maar dat is erg beperkt. Het is nooit makkelijk om lang uit elkaar te zijn, maar met de enorme cultuur verschillen tussen ons en de afstand is het een hele klus om er samen door heen te komen. Anton heeft me volledig de kans gegeven om terug te gaan naar Nederland en hij staat achter mijn beslissing. Hij begrijpt dat ik eerst nog wat dingen uit moet zoeken voordat ik de rust heb om terug te gaan naar hem.
De toekomst ligt helemaal open voor me en wie weet ligt die in Maleisië, maar het kan ook zijn dat die in Nederland ligt.