Milene & Can | Turkije

-Oktober 2011-
Wat kan een jaar toch enorm veel veranderingen met zich mee brengen. In December 2010 stond ik met 1 been in Nederland en 1 been in Turkije. Ik zou naar Turkije vertrekken om met de ‘liefde van m’n leven’ een bestaan op te bouwen. Als ik nu terug kijk moet ik wel lachen om mezelf. Die geweldige zekerheid en hoopvolle toekomst dromen. En hier ben je dan 9 maanden verder met 2 benen in Nederland. Toch kijk ik met een grote glimlach terug op de tijd die ik had in Turkije samen en zonder Can. We spreken elkaar niet veel meer maar dat komt omdat we beide druk zijn met het leven op te bouwen waarvan we droomde en waardoor we hadden besloten uit elkaar te gaan. Zo heeft Can me laten weten dat hij een ‘double degree’ gaat doen: Psychologie en computer ingenieur. Wat betekent dat hij nog minder tijd heeft. Ik ben toch blij dat ik de keuze heb gemaakt om voor mezelf te gaan. Uiteindelijk heb ik al 25 jaar een relatie met mezelf en daar moet ik voor vechten. Het goede is dat we er beide zo over dachten. Dus als we nu terug kijken was het echt een geweldige tijd en dat heeft ons toch ook gebracht tot waar we nu zijn.

Mijn scriptie heb ik afgerond en ingeleverd en ik ben op dit moment aan het wachten tot ik mag verdedigen. Erg spannend maar in de tussentijd ben ik ook begonnen met werken. Nou heb ik geprobeerd zo min mogelijk te werken de afgelopen 2 maanden en dat is me aardig goed gelukt. Helaas moet er toch geld in het laadje komen en ik wilde me eindelijk eens gaan inzetten voor iets goeds, dus waarom geen combinatie? Ik ben dus sinds kort aan de slag als recruiter bij Greenpeace. Een geweldig bedrijf natuurlijk en ik vind het erg fijn om hier een start te maken naar een ‘groenere’ wereld. Daarnaast ben ik nog steeds aan de slag als vrijwilliger bij Amnesty International. Ik wil graag zo snel mogelijk naar een derde wereld land om waar dan ook te helpen en als dat kan d.m.v. groene energie aanleggen, duurzaam toerisme te starten of mensen op hun rechten te wijzen dan zou ik dat graag doen. Amnesty International en Greenpeace houden me in ieder geval lekker bezig op dit moment en ik kan sparen voor een mooi reisje in de toekomst.

Goh het voelt eigenlijk al zolang geleden dat ik in Turkije was, nou ja eigenlijk klopt dat ook wel. Ik denk ook niet dat ik Turkije heel erg mis. Turkije is een geweldig mooi land met een super cultuur maar echt missen doe ik het niet. Natuurlijk mis ik wel mijn vrienden daar en het relaxte leventje wat ik hier nu even niet heb. Maar ach zo’n impulsieve meid als ik voelt zich overal snel thuis en heeft altijd weer nieuwe plannen als iets niet zo gaat als ik wil. Ik had gedacht dat ik me wel een tijd zou vestigen in Turkije maar op zich vindt ik het ook wel fijn dat ik nu een hele open toekomst voor me heb waar nog niks in is bepaald. Je leeft maar 1x en je moet dan ook wel enorm genieten van je leven en elke tegenslag als een leermoment zien. Ik heb enorm veel geleerd van mijn tijd in Turkije en enorm genoten. Helaas is het niet zo gelopen als ik graag had gezien maar plannen zijn er om gewijzigd te worden en dat doe ik maar al te graag. Er ligt nu weer een toekomst voor me open en daar ben ik ook erg blij mee. Can denkt daar precies hetzelfde over en zo merken we wel dat we de goede keuze hebben gemaakt.

Op dit moment ben ik lekker aan het werk en aan het sparen voor toekomstige reisje, ach het leven is zo slecht nog niet!

Dit keer gewoon doeg, Milene

-eerder verslag-

Een leven tussen Nederland en Turkije, student en werkende

Ik heb jullie in het midden van mijn stage gelaten dus daar begin ik dan maar. Een stage van 6 maanden is zo voorbij en zeker met zulke top collega’s. Toen het einde eenmaal in zicht kwam, vlogen de dagen voorbij leek het wel. Grappig is dat toch, hoe snel dagen, weken en zelfs maanden voorbij vliegen. De internationale brochure die ik heb gemaakt is verspreid onder verschillende reisbureaus en aan toeristen gegeven. Best wel gaaf dus! Het was lastig om afscheid te nemen maar door een afstandsrelatie van 2 jaar, ben ik erg vertrouwd geraakt met het nemen van afscheid. Ankara mag dan misschien een immens grote stad zijn met tegen de 6 miljoen mensen maar toch voelt het aardig klein en zal ik sommige van mijn collega’s ook echt nog wel zien. Deze deur is nu gesloten, maar dit opent weer andere deuren.

Toen was het tijd om naar Nederland terug te keren. Het lijkt dan wel alsof niks is veranderd. Ik kom op school, maak een tentamen, hou even korte praatjes met leraren en medestudenten en ga weer naar huis. Dit is niet die deur waar ik het net over had natuurlijk. Al snel had ik een afspraak geregeld met mijn stage begeleider en die heeft me een hele mooie 7.5 gegeven voor mijn stage. Dat is nog eens een mooie afsluiter van een geweldig leuke tijd. En dan is het nog even afwachten wat betreft mijn overige cijfers. Wat een spanning, want ik moet al de tentamens halen anders kan ik niet afstuderen in, hopelijk, november. Gelukkig ben ik nog jong en heb ik zeeën van tijd om goed en vooral veel te studeren. Toerisme klinkt als een geweldige opleiding waarbij je naar de zon vliegt, mooie plekken bezoekt en geweldige culturen ervaart. Ik ben erachter dat het meer is dan alleen dat en dat je ook bij de opleiding toerisme uren en uren achter je laptopje zit om een interessant verhaal te schrijven wat later wordt omgedoopt tot een scriptie.

De tijd dat ik in Nederland ben, moet ik natuurlijk ook genieten en daarom ben ik naar een aantal festivals en een weekendje naar Gent geweest met m’n beste vriendinnetje. Altijd fijn om de dingen weer even te doen die ik altijd in Nederland doe. Het is wel grappig hoe verschillend beide levens eigenlijk zijn. Mijn leven is bijna een schizofreen, zo ben ik in Nederland veel op festivals te vinden en weinig in bars. Daarnaast maak ik in Nederland vaak dagtripjes naar andere steden of weekendjes weg naar een van onze buurlanden. In Turkije zit ik natuurlijk vooral in de bar en verlaat ik Ankara bijna niet. Nou moet ik zeggen dat ik het in Turkije ook minder nodig heb om Ankara te verlaten terwijl ik me in Nederland moet blijven verplaatsen tegen verveling.

Een deur is gesloten en een ander moet open gaan. Nu heb ik besloten om alle deuren om me heen nog maar even met rust te laten en me eerst te focussen op het afstuderen. Wel ben ik begonnen als vrijwilliger bij Amnesty International. Ten eerste houdt dit me bezig en ten tweede wil ik graag iets met mensenrechten en gelijkheid tussen man en vrouw doen na mn studie. Can heeft zijn schooljaar gehaald en heeft een ‘scholarship’ gekregen voor het komende schooljaar en dus kan hij mooi gaan sparen voor het jaar daarop. Nu het lekkerder weer is geworden (‘heet’ in het Nederlands) gaat het met de pub ook stukken beter.

Er gebeuren veel en weinig dingen tegelijkertijd, dit maakt het vaak moeilijk om de dingen in de juiste volgorde te zetten. Daarnaast ben ik natuurlijk enorm impulsief en veranderen de plannen die ik nu maak vaak morgen. Can is wat minder impulsief maar heeft meer spontane ideeën die gelijk uitgevoerd moeten worden.  Een combinatie daarvan en je hebt een hoop lol, gekke avonturen en spannende gevolgen. Ik geniet nu in ieder geval even van mijn vakantie in Nederland en vooral het heerlijke eten wat mijn moeder voor me kookt, heerlijk om zo verwend te worden. Nog een paar weekjes en dan kan ik hopelijk mijn scriptie inleveren en de Hogeschool NHTV gedag zeggen. Tot zover, mijn leventje!

Güle Güle (oftewel; doeg)