Helena & Angelique

Wat een avontuur! Van het begin tot einde is het werkelijk fantastisch geweest. Superlatieven schieten tekort bij het omschrijven van wat wij hebben meegemaakt. De start in Seoul, de adrenaline die er dan door je lijf giert “het gaat nu echt beginnen”. Er is nog maar een ding over, zo snel mogelijk bij Sol arriveren, niet als laatste zijn. De opluchting, spanning wat weg valt wanneer je hoort dat je inderdaad eerste bent. Blijdschap overheerst alles op dat moment, echter voor een korte periode want je moet door, door met het spel. Bijvoorbeeld op de berg in Taebek, door sommigen ook wel de “Hel-berg” genoemd. Liftkwaliteiten doen er niet meer toe nu komt het aan op conditie en daarnaast pure wilskracht. Opgeven is geen optie wordt een uitspraak die wij nog veel zullen gaan gebruiken.

Het moment dat we hoorden dat we onze winterkleren aan moesten houden als handicap konden we het niet geloven. Het was 35 graden bven nul en wij moeten in winterkleding inclusief thermisch ondergoed liften? Niet te doen, maar opgeven is geen optie dus…ervoor gaan. Wat hebben we gelachen. Het was natuurlijk ook een belachelijk gezicht. Twee witte gezonde Hollandse zussen die in de Filippijnen proberen te liften met hun winterkleding. Er zijn mensen geweest die zich wel twee keer hebben omgedraaid, dorpjes liepen uit om ons te komen bekijken en wellicht stiekem uit te lachen. Kinderen die onze handschoenen wilden passen, een lachfilm is er niets bij.

Daarna komt voor mij de grootste uitdaging, de hangbrug. Helena staat al aan de overkant en ik denk alleen maar “je bekijkt het maar dit ga ik dus echt niet doen”, maar dan zie ik haar weer voor me op de berg, helemaal kapot en toch doorgaan. Je grenzen verleggen, uitdagingen aangaan die je eigenlijk niet wil gaan meemaken. Dat haalt mij over de streep, haar doorzettingsvermogen slaat over op die van mij. Stapje voor stapje bereik ik de overkant. Ik kan je wel zeggen; eens maar echt nooit meer! De familie waar we die avond terechtkomen is echt een beloning, ontzettend warm gezin, prachtige huis vol liefde. Dat we mee mogen naar het dorpsfeest is een ervaring om nooit te vergeten.

De wissel in duo’s vinden we echt verschrikkelijk. Samen zijn we sterk, maar met een ander word het al snel erg lastig. Helemaal als die ander Quintin is! Dat ze überhaupt zijn aangekomen vind ik al een applaus op zich waard. De avond dat we bij een stam uitkomen in het vulkaangebied en dat we daar mogen slapen is zo bijzonder. Deze mensen zijn echt authentiek, ze hebben dingen die noodzakelijk zijn om te bestaan, niet om aan anderen te laten zien.

Voor ons blijft het belangrijk om de race te spelen met zijn tweeën en daarnaast een hoop plezier te hebben. Ik denk dat we daar uitstekend in geslaagd zijn. De avond dat we samen met Quintin en Annebet doorbrengen is echt een top avond, ontzettend gelachen en genoten van onze “Charly”. Even het spel loslaten en gewoon plezier hebben met elkaar. Het spel gaat echter de volgende dag gewoon door en wanneer we erachter komen dat we met zijn allen op de veerboot zitten hebben Helena en ik al snel het gevoel dat de vlag wederom voor ons bedoeld is. We zetten alles op alles en wanneer we met loeiende sirenes uiteindelijk bij Sol aankomen weten we in ons hart al dat het voorbij is. Van begin tot het einde hebben we vol genoten van dit prachtige avontuur dat Peking Express heet. Alle fantastische mensen die we onderweg zijn tegengekomen die ons hebben gebracht waar we zijn moesten, die ons onderdak en eten hebben gegeven, ongelooflijk hoeveel liefde ervan die mensen uitgaat. Ik hoop dat wij dat voor ogen blijven houden en dit meenemen in ons eigen bestaan. Via deze weg willen we ook iedereen bedanken die ons heeft meegeholpen bij dit prachtige avontuur, de cameramannen, reporters, crew, productieleden etc. en niet te vergeten ons thuisfront. Zonder jullie steun waren we niet eens gegaan!

Groeten van de Groningse zussen Helena en Angelique