Trots
We wonen nu alweer een paar maanden in ons huisje bij het vliegveld. Aan het geluid van de vliegtuigen ’s morgens vroeg ben ik al helemaal gewend, gelukkig wordt er ’s nachts niet op Cusco gevlogen! We voelen ons allebei lekker in ons huisje, wel vind ik het ’s avonds nog wel eens eng om alleen vanaf de bushalte terug te lopen of zoals afgelopen week toen David een paar dagen naar zijn ouders was, om alleen in het huis te slapen. Ineens hoorde ik een heleboel rare geluiden! Maar als ik met David ben voelt het echt als ons huisje en ik merk aan David dat hij er echt trots op is om hier samen met mij te wonen! We willen wel op zoek gaan naar een ander plekje dat wat dichter bij het centrum ligt, zodat we minder lang hoeven te reizen naar ons werk, maar dat heeft geen haast, we zoeken rustig tot we een ander heerlijk plekje gevonden hebben.
Vrienden
Ik merk dat mijn sociale leventje hier toch wel erg blijft hangen op de Nederlanders die hier verblijven. Natuurlijk komen er ook vrienden van David over de vloer en daar heb ik het wel erg gezellig mee. Toch zou ik het erg leuk vinden om een goede Peruaanse vriendin te hebben, waar je alles aan vertelt en gezellige dingen meedoet, maar ik zie dat nog niet zo snel gebeuren… niet dat ik er niet open voor sta, maar ik merk dat Peruaanse vrouwen toch vaak hele andere interesses hebben, ze blijven vaak thuis bij hun familie of hebben het veel te druk met alleen maar studeren. Maar wie weet, ik ben hier nog niet zo heel lang, dus dat komt vast allemaal wel!
Cultuurverschil
Gelukkig wen ik steeds maar aan de cultuurverschillen tussen Nederland en Peru. Aan het begin had ik heel veel moeite met het alcoholisme hier, de grote hoeveelheid kinderen die hier werken, het liegen en het machogedrag van de Peruaanse mannen. Maar beetje bij beetje wen ik daar steeds meer aan en ik merk dat ik er helemaal niet meer elke dag mee bezig ben, gelukkig maar! Wel kwam er afgelopen week weer iets op mijn pad waar ik toch wel mee in mijn hoofd blijf zitten. Een mensenleven telt hier gewoon niet volgens mij! Ik was in een armer deel van Cusco, waar ik vrijwilligerswerk doe, en daar hoorde ik dat er een mevrouw was overleden. Toen ik het hele verhaal hoorde schrok ik toch wel. Deze mevrouw moest bevallen in het ziekenhuis, maar door een tekort aan personeel konden ze de baby wel in leven houden en deze mevrouw niet. Het erge vind ik om elke dag de grote werkloosheid te zien, een tekort aan personeel betekent gewoon een tekort aan geld, want er zijn genoeg mensen die willen werken. Deze mevrouw laat een heel gezin achter met vader, omdat de staat niet genoeg geld heeft om voldoende personeel in ziekenhuizen te laten werken! Daar kan ik me echt zo over opwinden, maar dat kan ik beter niet doen want ik weet dat het helemaal niets helpt, en ik er zelf niets mee opschiet.
Nederland
Sinds mijn moeder hier is geweest mis ik Nederland toch wel een beetje. Daarvoor eigenlijk helemaal niet, maar doordat mijn moeder hier is geweest ben ik weer gaan beseffen wat ik hier niet heb en wat mijn moeder in Nederland wel heeft. Uiteraard mis ik mijn moeder en ook mijn familie en vrienden. Ik ging beseffen dat mijn moeder mijn familie heel snel weer zou zien, maar ik moet nog maar afwachten wanneer ik iedereen weer kan zien, dat is best wel moeilijk. Maar de lekkere dingen die ik af en toe uit Nederland krijg opgestuurd maken me blij! Zoals dropjes, stroopwafels, hagelslag en pindakaas. Echt heerlijk en samen met David geniet ik daar echt van!
Samen
Tussen David en mij gaat het nog steeds top. Soms vraag ik me wel eens af wanneer nou een keer die grote ruzie komt, of het moment dat ik denk: “Nu ga ik terug naar Nederland!” Maar volgens mij komt dit moment nooit, we hebben het gezellig samen en waarderen elkaars cultuur en elkaars mening. Hierdoor kunnen we elkaar accepteren hoe we zijn. Nu we allebei werken genieten we alleen nog maar meer van de momenten samen… En of we altijd in Peru blijven? Dat moeten we nog zien, wie weet over een paar jaartjes samen naar Nederland? Alles is mogelijk, als het maar SAMEN is!
Esther