Inmiddels ben ik alweer acht maanden hier: acht maanden onafgebroken zon, zomerjurkjes, is het om 7 uur donker, niet meer alleen wakker worden, samenwonen, onregelmatige stroomtoevoer waardoor regelmatig diner bij kaarslicht, koken op 1 pitje, vieze blote voeten en binnen een muur wonen. Maar ook acht maanden zonder jas, zonder gure wind, zonder OV dat op tijd probeert te rijden, zonder fiets en koude voeten! En zonder een echte goede bruine boterham, lekkere kaas, spaghetti met spinazie en zalm en een koelkast die altijd koelt…
Acht maanden in een totaal ander leven, waarin ik me goed voel, acht maanden van meer rust dan ik in lange tijd gekend heb.

Zonder enige tegenzin
Inmiddels ben ik ook alweer meer dan zes maanden aan het werk. En nog steeds ga ik er zonder enige tegenzin heen. Alleen is het vroege opstaan soms iets minder. Inmiddels kan ik naar mijn werk lopen, de ‘office’ is namelijk verhuisd, op de heuvel naast het ‘dorpje’ waar ik woon. Ik kan het nu bijna zien liggen, als er niet van alles voor was gebouwd waardoor je niet verder kan kijken dan zo'n 20 meter. Ja, David heeft dit huisje mooi uitgezocht, of hij het aanvoelde… nou, vast niet maar het is wel erg prettig voor mij!

De Bruiloft
Op het moment ben ik aan het aftellen tot mijn familie voet op Ugandese bodem zal zetten en bezig met de voorbereidingen voor hetgeen ze me allemaal komen opzoeken: de bruiloft. We wisten dat het zou gaan gebeuren, alleen nog niet wanneer. David en ik hebben onze datum inmiddels geprikt. Dat wil zeggen: wij wel maar bij het registerdepartement zeiden ze dat we onze boeking maar een aantal dagen van te voren moesten maken. Tja waarom? We weten het niet, maar het is wel weer iets erg Ugandees. Die lui in die ‘offices’, gna… zo frustrerend! Die desinteresse.
zoals we het nu plannen gaat het op 19 maart gebeuren. Toch wel spannend zo allemaal, maar het voelt goed en dat is het belangrijkste. Nadat we zijn getrouwd gaan we een aanvraag doen voor een meer permanent visa, zodat we ons niet steeds zorgen hoeven te maken. Tja, in Uganda doen ze ook niet zo makkelijk met visa's en eigenlijk hebben ze groot gelijk!

Definitieve keuze
Wel besef ik me soms steeds beter dat, door te trouwen en op deze manier voor David te kiezen, ik ook een definitieve keuze maak voor een leven in Uganda. En een leven in Nederland achter me laat. Want door met David te trouwen wordt het zo goed als onmogelijk om terug te keren naar Nederland, want ik laat mijn man natuurlijk niet achter. Tenminste onder het huidige klimaat ben ik/zijn wij kansloos om in Nederland een bestaan op te bouwen als we dat zouden willen.
En hoewel ik me hier goed voel, gelukkig ben, kan ik me daar zo boos over maken, zo verdrietig van worden ook. Het voelt namelijk alsof ik als Nederlander wordt ontkend. En dat ik me zo kan schamen een burger te zijn van een land met zulke enorme oogkleppen op… maar echt heimwee heb ik niet, en dat heb ik ook nog niet gehad. Ja, soms kan ik thuis missen, de mensen, het eten en ongezien over straat kunnen. Maar ik kan eigenlijk best zonder Nederland, alleen mis ik mijn familie wel!